Anneleen sur l'ile de Beauté

Het heeft even geduurd voor ik hier weer terecht kwam.  De lange stilte op internet was zeker geen stilte in mijn hoofd.  Ik had tijd nodig om alles even op een rijtje te zetten, en daar ben ik nog steeds mee bezig.

14 weken zit ik nu op mijn île de Beauté, waarvan ik er toch een aantal op mijn vertrouwde plek in België heb doorgebracht.  Ik had nood aan het zien en horen van mensen waar ik veel om geef, die samen met mij een aantal dingen een plaats konden geven.

Enkel mijn positivisme en nood aan een uitdaging waren mijn kracht om half november 2015 naar hier te verhuizen, het eiland dat ik toevallig ontdekte en waardoor ik omver geblazen werd.  De realiteit is dat die twee dingen niet genoeg bleken te zijn om hier op te bouwen wat ik voor ogen had.

Begrijp me niet verkeerd, Corsica blijft een pracht-eiland en achter elke hoek schuilt een wauw-moment.  Ik zie elke dag prachtige landschappen, Sardinië in de verte vanop mijn terras, wilde zwijnen op mijn wegen door de bergen, de mooiste, klaarste regenbogen, adembenemende uitzichten vanop het strand, roekeloze maar mooie natuur, …

Maar de realiteit nam stilaan de overhand.  Een vrouw alleen, in het winterseizoen, op een toeristeneiland waar de bevolking heel vriendelijk is, maar echte vriendschappen niet zo snel tot stand komen en werk niet voor het grijpen ligt.  Mijn vertrek uit België was geen vlucht en mijn aankomst in Corsica geen bevlieging, want ik voel nog steeds dat ik op een andere plaats meer kan genieten van dingen die ik voel in België te missen.  Ik leerde hier een Belgische vrouw kennen die om exact dezelfde redenen naar hier verhuisd is: een ongeplande roadtrip om te genieten van de landschappen, een bootritje naar een ander eiland, rustig en relax wat drinken in een bar, zee-egels rapen wanneer je daar zin in hebt, een wandeling op het strand, geen stress en genieten van het weinige dat hier is.  Mensen geven hier niet om geld of status, maar van wat is wat is.

Desondanks mijn nieuwe ontdekkingen de afgelopen maanden en te zien dat mijn idee van Corsica ook echt is hoe het is, ben ik de kracht gaandeweg kwijtgeraakt om op mijn eentje van deze ervaring iets te maken.  Het heeft geen zin om mijn ervaring hier te verbloemen, het is wat het is.  Ik had hier in de afgelopen 16 maanden de meest fantastische tijden en de afgelopen 4 maanden heb ik enorm veel geleerd en ontdekt.  Voor mij was deze ‘move’ geen ‘mislukking’ zoals ik de afgelopen weken dacht, maar een les voor de toekomst en de volgende stappen die ik onderneem.

Ik kan begrijpen dat vele onder jullie die mij hier wilden bezoeken teleurgesteld zullen zijn dat ik hier niet meer ben, maar ik neem al die mensen graag eens mee voor een roadtrip langs elk strand en uitzicht waarvan ik de afgelopen tijd heb mogen genieten! 😉

Ik ben er zeker van dat dit niet mijn laatste avontuur zal zijn maar op dit moment is het goed geweest en ga ik weer even verder in België.

Groetjes,

Anneleen

Na goede observatie heb ik hier na een maand al verschillende leuke en minder leuke ontdekkingen gedaan, ik zet ze even op een rijtje:

• Het rijgedrag van de Corsicanen is hier zeer ‘spontaan’: in de bochten spookrijden, 90km/u in de bergen, ALTIJD parkeren op plaatsen die daar niet voor dienen (voetpad, tuinen, anderen blokkeren,…)
• ik word een krak in het gebruik van de twee-baanvak-rondepunten
• de jacht galmt hier zo luid in de bergen dat het lijkt alsof ze naast jou staan als ze schieten.
• iedereen gaat op café: om koffie of thee te drinken
• Internetbankieren kennen ze hier niet.  Ze betalen hun rekeningen met cheques die ze dan moeten opsturen.  Toen ik een kaartlezer ging aanvragen bij de bank, had de man geen idee wat ik bedoelde…
• Je hebt hier de gewone Fransen en de ‘gegoede’, vooral herkenbaar aan hun al dan niet chique auto’s.  Hoe ze hier rijk worden is me nog een raadsel…
• het verbaast me dat ze hier zo modieus zijn zonder al de kledingzaken of hype steden waar je ideeën kan opdoen
• maar: Bernadette is hier nog niet!
• de K3 hype gaat hier volledig aan me voorbij…

Twee dagen naar Ajaccio, de hoofdstad van Corsica.  De eerste grote stad die ik bezoek om een idee te krijgen van de andere gezichten die dit eiland heeft.  Het is een rit van 3 uur slalommend door de bergen en het is zwaarder dan ik dacht.  Ze rijden hier 60 tot 90km/u en blijven niet op hun rijvak.  Ik concentreer me zo hard dat ik amper iets van het landschap zie.

Ajaccio is een ‘moderne’ drukke stad.  Het is winter en ik vind amper parkeerplaats.  Tripadvisor heeft niet veel tips bij bezoek hier.  Napoleon is hier opgegroeid en je kan zijn huis bezoeken en naar zijn standbeeld gaan kijken.  Voor cultuur moet je hier niet komen.  Daarvoor moet je zoiezo niet naar Corsica, maar af en toe kan ik dat wel appreciëren.  Je kan hier langs de stad een hele kustlijn afwandelen op een smal stukje strand of rotsen, maar ik vind ook het uitzicht, in vergelijking met Porto Vecchio, beperkt.  Zee, veel zee.  De rest van de stad bestaat uit typische Franse huizen en appartementen, maar ze zijn hier wat verloederd en door de vele winkels die hier overal zijn in de smalle straatjes verdwijnen deze mooie gevels helemaal in het niets.  Winkelen lukt hier trouwens wel goed, het krioelt hier van de kledingzaken en souvenirshops!  De enige ‘jonge’ herkenbare winkels hier zijn Mango en enkele high class boutiques.  De rest zijn kleine zelfstandige uitbaters die de laatste mode in comboyboots of gillets met franjes verkopen.  Ajaccio slaagt tegen voor mij, het enige waar ik van geniet is de gezellige kerstsfeer die hier hangt door de mini kerstmarkt en de vele versiering.

Corsica is zo beperkt voorzien van hedendaagse winkels dat ik zelfs blij ben als ik Decatlon zie.  Het is natuurlijk dom te denken dat me hier eens goed kan laten gaan, ik ben niet sportief of heb geen jacht-outfit nodig, maar toch, ik laat me een klein uurtje gaan in het doorzoeken van de laatste nieuwe fleeces en afrits-broeken…

De terugweg naar Porto Vecchio gaat gelukkig vlotter dan de heenweg.  Ik ben zo verwonderd door het mooie landschap en de zonsondergang dat ik even stop en foto’s neem.  Pas nadien merk ik dat de zonsondergang zo’n indruk op me maakte dat ik zonder dat ik het wist de Roccapina heb gefotografeerd, een leeuw natuurlijk beeld-gehouwen op een rots.

Na 3 uurtjes rollercoaster door de bergen ben ik blij dat ik weer thuis ben.  Rust, mooi landschap en mijn eigen stekje.  Ik heb mijn huisje hier goed gekozen!

Vandaag besluit ik voor de derde keer een marktje te vinden.  Internet beweert dat die er is op zondag- en woensdagochtend en mijn twee vorige pogingen waren vruchteloos.

Ik rijd dus 20!km opzoek naar de plaats waar de markt zou moeten zijn maar zie weer niets.  Veel auto’s, volk, veel bedrijvigheid, maar geen kraampjes.  Ik twijfel even om de mensen te volgen om te zien waar ze naar toe gaan, maar ik besluit toch terug te keren.  Het is hier druk op zondag en ik ben verbaast hoeveel winkels er open zijn vandaag.  Ik rij nog wat rond in de stad en vind eindelijk iets!  Een tweedehands-markt… Niet wat ik zocht.  Even denk ik er toch over om uit te stappen, rond te slenteren en iets warm te drinken, maar uit gebrek aan parkeerplaats (alles staat vol) rij ik door.  Bij het uitrijden van de stad merk ik eindelijk waarom er zoveel volk op straat is: het zijn regionale verkiezingen!  Gelukkig ben ik de mensen dus niet gevolgd, ik zou daar mooi gestaan hebben aan de stemhokjes…

De Sint wordt hier niet gevierd.  Ik probeerde het deze week uit te leggen hier waarom wij dat wel doen, maar als je er bij stil staat is het raar, waarom met Sint en Kerst pakjes uitdelen?  Toch wil ik de vreugde niet bederven en leg ik uit dat die hier niet komt omdat niemand zijn schoen zet…

Kerst is hier anderzijds wel aanwezig en daar doen ze beter hun best voor dan in België.  Alles is verlicht!  Elk rondpunt (en dat zijn er hier veel) is aangekleed in kerstthema.  Ik heb nog geen mooie foto’s kunnen nemen maar een kerstboom gemaakt uit reuze-macarons die licht geven, een mega gingerbread pop die fonkelt in het donker en zelfs het kleinste dorpje in de bergen met kerstverlichting aan de lantaarns.  De hele plaatselijke Carrefour staat vol witte kerstboompjes en mini sneeuwlandschappen.  Kerst gaat hier niet onopgemerkt voorbij!

Alles gaat hier rustig zijn gangetje.

Een drankje bij plaatselijke bevolking, een wandeling langs de haven (geen industriële boten hier, enkel schattige jachtjes en vissersboten) en mosseltjes eten op het strand in Pinarello.  Het terras zit vol buiten en we hebben geluk, het is 16 graden maar het zonnetje maakt het lekker warm.  Het is middag en er is veel bedrijvigheid op straat.  Iedereen kent iedereen en slaat een praatje, het is zonde om je dagen binnen door te brengen.  Elke dag  wordt ik omver geblazen door de mooie gezichten van Corse du Sud.  ’s Avonds is het zo stil dat je een km verderop een auto kan horen starten en wegrijden.  Nu het wat frisser is maar nog steeds aangenaam begint overal het gras te groeien en ziet alles nog groener dan het hier al is.  De 800m klimmen en dalen naar het strand doe ik zo vaak mogelijk.  Deze week maakte ik de grote fout muziek mee te nemen.  Dat is zinloos.  De natuur klinkt hier zo mooi dat muziek het enkel verstoort.  In België doen we dit dus eerder om het geluid van verkeer te verdoezelen dan om welke andere reden dan ook.

Het Myrthe seizoen is aangebroken.  Als verstokte non-alcoholieker maak ik graag een uitzondering voor Myrthe likeur.  Voorheen was dit geen probleem, maar nu ik hier mijn eigen chauffeur ben, zijn de momenten om hier aan toe te geven beperkt.  Myrthe is een bes die op dit moment geplukt kan worden.  De plaatselijke bevolking maakt hier dan een heerlijke likeur van, waar ik hevige fan van ben.  Ik zoek me alvast een bob!  Ook de zee-egels vind ik een leuk Corsicaanse delicatesse.  Best duur op restaurant, maar als je de juiste plekjes kent, raap je de zee-egels zo uit het water.  Een zee-egel is eigenlijk echt een egeltje in het water, je snijdt ze open en dan is het een soort mossel die je rauw kan eten.  Uiteraard is de vangst hiervan wettelijk beperkt.  Maar toch leuk om hier weer naar uit te kijken!

Ok, na een valse start van een 3-tal weken, deze week dan toch wat CV’s bij interieurzaken binnengebracht.

Ik heb de afgelopen jaren geleerd wat ik wel en niet kan jobsgewijs en in België zal ik zo een interieurzaak binnenstappen om mijn CV af te geven en uit te leggen wat ik zoek en wat ik kan.  Hier duurde het 3 weken eer ik de stap durfde te zetten.  Ik ben de afgelopen weken verschillende winkels binnengestapt wanneer ik iets nodig had en ik deins er niet voor terug in mijn nog steeds beperkte Frans de hele uitleg te doen, maar als het gaat om het werk zoeken, klap ik dicht.  Na wat ondersteunende Belgische telefoontjes en mailtjes waag ik dus toch de stap.  Het lukt al ben ik verbaasd dat ze nog vragen om te herhalen wat ik zeg.  Ik dacht echt dat ik goed bezig was…  ’s Avonds hoor ik dat de manier waarop ik de mensen aansprak om te vragen of ze nog personeel zochten, mijn zinsopbouw niet helemaal correct was.  Natuurlijk lijk ik dan niet de meest geschikte kandidaat.  In mijn hoofd ben ik meer met deze teleurstellingen bezig dan ik had verwacht.  Gelukkig brengt een goed gesprek met mijn Engels sprekende Corsicaanse kennis wat verlichting.

Natuurlijk moet ik realistisch blijven, als je in België je CV gaat uitdelen moet je toch ook een 20-tal zaken afgaan vooraleer je beet hebt.  3 CV’s zullen het dus niet doen.  Het is winter, Corsica ligt stil en vrouwen vinden hier zoiezo minder snel werk dan mannen, een vrouw wordt nu eenmaal niet zo snel aangenomen om vakantiehuizen te bouwen of boten te repareren.  Ik denk dus vaak na over mijn tactiek of wat ik hier zou willen bereiken.  Morgen heb ik een gesprek bij de pôle d’emploi, de plaatselijke VDAB, ik ben benieuwd.

We zijn nu 4 dagen verder en ik heb letterlijk al zware stormen doorstaan.  Gelukkig was ik vooraf door een Corsicaan verwittigd: dit weekend gaat het stormen.  Niet bij mij dacht ik en ik trek naar het strand.  Nog voor aankomst word ik zowat weggeblazen en in plaats van op het strand te gaan zitten vind ik een leeg terras waar ik me in een stoel  vlij.  Lekker gezellig, zicht op zee.  Na een 10-tal minuutjes word ik echter opgeschrikt door enge geluiden, krakende bomen en dingen op het terras die aan het geluid te horen, niet echt goed vast zitten.  Ik besluit uit alle veiligheid terug naar boven te gaan.  Ik doe dit bijna al lopend aangezien de grote bomen over de weg alle kanten op gaan en ik schrik heb dat zo’n reus al veel te vroeg een einde zou maken aan mijn leuke trip.  De rest van de dag en zondag blijf ik binnen.  Het verbaast me hoe goed alles vast zit op mijn berg: terwijl ik ’s nachts denk dat mijn dak nog eens wegvliegt, zie ik de volgende morgen geen enkel takje op mijn wandelpad liggen.

Corsica is niet gemaakt om binnen te zitten, ik word wat triestig en zoekend.  Ik had deze avond een bezoekje gepland van Corsicanen bij mij thuis, maar het weer houdt ze binnen.  Ik heb zoveel dingen meegenomen om te doen, maar ik begin aan niks.  Ik blijf wat hangen in de zetel en surf wat op het internet.  Laat dit weekend maar snel weer overgaan, zo’n weer geeft me te veel tijd om aan mijn Belgische ‘thuis’ te denken.

Vandaag gaat Marjan naar huis.  Het was leuk om dit allemaal eens met iemand te kunnen delen, maar ik verbaas me dat het extreme wauw gevoel dat ik ervaar, niet bij iedereen zo tot uiting komt.  Is het doordat ik het in alle seizoenen gezien heb?  Dat ik tussen de ‘locals’ gezeten heb?

Het afgelopen jaar ben ik wel een 7-tal keer op de luchthaven in Figari geweest om weer naar België te vertrekken, maar nu mag ik blijven.  Ik laat mijn kleine zusje achter en stap de luchthaven uit.  Corsica is nu voor mezelf.  Het voelt raar.  Ik verwachtte een euforie maar die blijft uit.  Het is 7u, nog wat donker en koud.  Dit is een nieuwe kijk op Corsica voor mij.  Ik rijd naar ‘huis’.  Gelukkige komt de zon op en laat ze van haar beste kant zien.  Het is 19°C en ik wandel ‘mijn’ berg af naar het strand. Ik zet me met een boekje op een rots en geniet van de stilte, het uitzicht en het alleen zijn.  De tocht naar terug naar boven is als niet sportieveling niet te onderschatten.  Er is nog werk aan mijn conditie!

Marjan heeft het lumineuze idee om paard te gaan rijden in de bergen.  Ze doen dat hier enkel (en vaak) op het strand, dus passen we onze route wat aan.  Ten eerste heb ik misschien 3 keer in mijn leven op een echt paard gezeten, ten tweede is een paard leuk van ver, maar van dichtbij?

Het feit dat een paard ‘voelt dat je angst hebt’ schrikt me nog het meeste af, ik moet dus doen alsof ik niet bang ben…  Lolita is mijn paard deze ochtend.  Een beetje kennismaken en over de manen strelen en dan zijn we weg.  Het beetje zittend wandelen door de bossen gaat me goed af al wacht ik gespannen af wanneer mijn paard begint te steigeren.  Dat het eerste paard in onze rij al opschrikt van een kat helpt hierbij niet!  Het gaat wat traag vooruit dus besluit onze begeleidster in galop verder te gaan, tot groot plezier van Marjan.  Ik onderbreek het plezier al snel, mijn (opgelegde) fysieke bewegingen gaan niet synchroon met het gehuppel van het paard.  Terug in slakkengang dan maar. We huppelen twee uur rond op het strand, in zee, in lage meertjes, door bosjes en Lolita en ik worden goede maatjes, ze is net als ik: wat aan de luie kant, een beetje traag.  Al bij al was het natuurlijk een unieke ervaring en hebben we een ‘sportieve’ gezellige ochtend gehad, al vrees ik dat het voor Marjan net iets sneller had mogen gaan…

De namiddag brengen we door in Bonifacio.  Een gezellig stadje boven op een rots, 60m boven de zee en met vele gezichten.  Uiteraard zijn de mooie jachten weer naar huis, maar er is nog veel te zien.  De witte kalkrotsen maken steeds een grote indruk op mij, al zijn die in de winter-zon iets minder wit dan ik me herinner.  Marjan besluit heel ondernemend van alle trapjes en tunneltjes uit te testen langs de vestingmuren.  Ik had met hoogtevrees wel gehoopt dat wat blikken op Sardinië, 12km aan de overkant van op een bankje wel zou volstaan.  Bonifacio bestaat uit een haven met gezellige terrasjes die in de zomer uiteraard bomvol zitten.  Met een treintje kan je bijna heel het historische stuk van Bonifacio door, maar nu doen we dit met de auto en te voet.  Bovenop de rots is de citadel gevestigd en die herbergt een pittoresk stadje met smalle gangetjes, mysterieuze traphalletjes en charmante binnenkoertjes.  Met uitzicht op Sardinië bouwden ze een kerkhof bestaande uit allemaal verschillende begraaf-‘huisjes’, wat zelfs iets moois had.  Ongelofelijk dat zelfs in deze oude stad nog intensief gewoond wordt.

We beklimmen vandaag de Alta Rocca.  Althans, dat is het plan.  Maar een goede Corsicaanse kennis van me heeft Marjan verteld dat ik nog geen 15 minuten kan wandelen in de bergen, dus ik denk dat ze me wat spaart vandaag: we doen bijna de hele Alta Rocca met de auto.  We stappen twee keer uit op zeker 10 meter te stappen of een drankje te nuttigen. De 5-tal loslopende koeien op de weg die we berijden zorgen voor wat extra spectacel.   Vermoeiend zo’n bergwandeling!

Marjan gaat in de namiddag op vooronderzoek naar het strand voor mijn deur.  Ze test of ik het zou aankunnen (lees: ze had al geen sportieve indruk van mij, maar dat beetje dat ik had werd gisteren volledig van de tafel gegooid denk ik).  Het is 10 minuutjes dalen om dan aan een zalig verlaten strand op de steiger van het zonnetje te genieten.  De 12 minuten durende klim terug naar huis, nemen we er dan wel bij.  Ik neem me voor dit als conditietraining in mijn agenda hier op te nemen.