De laatste weken waren druk, mijn to-do-lijstje was tè lang voor zo weinig dagen en de hoeveelheid aan vrienden om afscheid van te nemen was te groot. Ik heb van een hele hoop niet persoonlijk afscheid kunnen nemen.
De laatste momenten met mijn kleine nichtje, mijn koddig metekindje en haar broertje (en hun lieve mama’s) vielen me het zwaarst. Het missen van hoe ze groot worden en hun eerste stapjes vooruit zal groot zijn…
Het is vrijdag 13 november vroeg in de ochtend, met een volle auto en een enthousiaste zus vertrek ik richting Corsica. Rijden onder invloed van vermoeidheid en emoties is nooit mijn sterkste kant geweest dus het merendeel van de rit zit Marjan achter het stuur en ze doet dat super goed! Op 11u30 geraken we in Toulon zonder enig probleem. Zoals het echte vrouwen betaamt nemen we de tijd om nog wat te shoppen voor we de oversteek maken naar een eiland zonder al te veel luxe.
De boot is impressionant. Bars, restaurants, tv-kamers, zwembad en verdiepingen vol auto’s. We vertrekken op tijd en genieten nog even op het dek van onze rust voor het slapengaan. Marjan slaapt als een roos en ik lig wat te woelen. Om 02u ’s nachts sta ik op en ga ik op wandel door de boot. Het is er muisstil, de bars zijn gesloten en iedereen ligt te slapen. Ik passeer een groot tv-scherm en zie op een extra nieuwsbericht de gruwel van wat heeft plaatsgevonden in Parijs. Mijn hart staat stil en niemand om dit mee te delen midden in de nacht, midden op zee… Er is nog weinig informatie bekend maar de beelden zeggen genoeg. Ik voel me machteloos, kwaad, triest en zoveel meer en kruip mijn bed in. Dit nieuws zal de komende dagen nog vaak door mijn hoofd spoken…
Error 404: Brain system failing, human OK 