Het ‘echte’ leven

We zijn nu 4 dagen verder en ik heb letterlijk al zware stormen doorstaan.  Gelukkig was ik vooraf door een Corsicaan verwittigd: dit weekend gaat het stormen.  Niet bij mij dacht ik en ik trek naar het strand.  Nog voor aankomst word ik zowat weggeblazen en in plaats van op het strand te gaan zitten vind ik een leeg terras waar ik me in een stoel  vlij.  Lekker gezellig, zicht op zee.  Na een 10-tal minuutjes word ik echter opgeschrikt door enge geluiden, krakende bomen en dingen op het terras die aan het geluid te horen, niet echt goed vast zitten.  Ik besluit uit alle veiligheid terug naar boven te gaan.  Ik doe dit bijna al lopend aangezien de grote bomen over de weg alle kanten op gaan en ik schrik heb dat zo’n reus al veel te vroeg een einde zou maken aan mijn leuke trip.  De rest van de dag en zondag blijf ik binnen.  Het verbaast me hoe goed alles vast zit op mijn berg: terwijl ik ’s nachts denk dat mijn dak nog eens wegvliegt, zie ik de volgende morgen geen enkel takje op mijn wandelpad liggen.

Corsica is niet gemaakt om binnen te zitten, ik word wat triestig en zoekend.  Ik had deze avond een bezoekje gepland van Corsicanen bij mij thuis, maar het weer houdt ze binnen.  Ik heb zoveel dingen meegenomen om te doen, maar ik begin aan niks.  Ik blijf wat hangen in de zetel en surf wat op het internet.  Laat dit weekend maar snel weer overgaan, zo’n weer geeft me te veel tijd om aan mijn Belgische ‘thuis’ te denken.