Vandaag gaat Marjan naar huis. Het was leuk om dit allemaal eens met iemand te kunnen delen, maar ik verbaas me dat het extreme wauw gevoel dat ik ervaar, niet bij iedereen zo tot uiting komt. Is het doordat ik het in alle seizoenen gezien heb? Dat ik tussen de ‘locals’ gezeten heb?
Het afgelopen jaar ben ik wel een 7-tal keer op de luchthaven in Figari geweest om weer naar België te vertrekken, maar nu mag ik blijven. Ik laat mijn kleine zusje achter en stap de luchthaven uit. Corsica is nu voor mezelf. Het voelt raar. Ik verwachtte een euforie maar die blijft uit. Het is 7u, nog wat donker en koud. Dit is een nieuwe kijk op Corsica voor mij. Ik rijd naar ‘huis’. Gelukkige komt de zon op en laat ze van haar beste kant zien. Het is 19°C en ik wandel ‘mijn’ berg af naar het strand. Ik zet me met een boekje op een rots en geniet van de stilte, het uitzicht en het alleen zijn. De tocht naar terug naar boven is als niet sportieveling niet te onderschatten. Er is nog werk aan mijn conditie!
Error 404: Brain system failing, human OK 