Ajaccio

Twee dagen naar Ajaccio, de hoofdstad van Corsica.  De eerste grote stad die ik bezoek om een idee te krijgen van de andere gezichten die dit eiland heeft.  Het is een rit van 3 uur slalommend door de bergen en het is zwaarder dan ik dacht.  Ze rijden hier 60 tot 90km/u en blijven niet op hun rijvak.  Ik concentreer me zo hard dat ik amper iets van het landschap zie.

Ajaccio is een ‘moderne’ drukke stad.  Het is winter en ik vind amper parkeerplaats.  Tripadvisor heeft niet veel tips bij bezoek hier.  Napoleon is hier opgegroeid en je kan zijn huis bezoeken en naar zijn standbeeld gaan kijken.  Voor cultuur moet je hier niet komen.  Daarvoor moet je zoiezo niet naar Corsica, maar af en toe kan ik dat wel appreciëren.  Je kan hier langs de stad een hele kustlijn afwandelen op een smal stukje strand of rotsen, maar ik vind ook het uitzicht, in vergelijking met Porto Vecchio, beperkt.  Zee, veel zee.  De rest van de stad bestaat uit typische Franse huizen en appartementen, maar ze zijn hier wat verloederd en door de vele winkels die hier overal zijn in de smalle straatjes verdwijnen deze mooie gevels helemaal in het niets.  Winkelen lukt hier trouwens wel goed, het krioelt hier van de kledingzaken en souvenirshops!  De enige ‘jonge’ herkenbare winkels hier zijn Mango en enkele high class boutiques.  De rest zijn kleine zelfstandige uitbaters die de laatste mode in comboyboots of gillets met franjes verkopen.  Ajaccio slaagt tegen voor mij, het enige waar ik van geniet is de gezellige kerstsfeer die hier hangt door de mini kerstmarkt en de vele versiering.

Corsica is zo beperkt voorzien van hedendaagse winkels dat ik zelfs blij ben als ik Decatlon zie.  Het is natuurlijk dom te denken dat me hier eens goed kan laten gaan, ik ben niet sportief of heb geen jacht-outfit nodig, maar toch, ik laat me een klein uurtje gaan in het doorzoeken van de laatste nieuwe fleeces en afrits-broeken…

De terugweg naar Porto Vecchio gaat gelukkig vlotter dan de heenweg.  Ik ben zo verwonderd door het mooie landschap en de zonsondergang dat ik even stop en foto’s neem.  Pas nadien merk ik dat de zonsondergang zo’n indruk op me maakte dat ik zonder dat ik het wist de Roccapina heb gefotografeerd, een leeuw natuurlijk beeld-gehouwen op een rots.

Na 3 uurtjes rollercoaster door de bergen ben ik blij dat ik weer thuis ben.  Rust, mooi landschap en mijn eigen stekje.  Ik heb mijn huisje hier goed gekozen!