Op mijn eiland

Het is 7u en we meren aan in Bastia.  Vlotjes glijden we de boot uit en zetten onze tocht verder richting het Zuiden.  3u later komen we aan in Santa Guillia, één van de vele mooie plekken op dit eiland.  We wachten ongeduldig op de sleutel van mijn huisje en genieten alvast van het uitzicht vanop mijn terras.  De wolken ontnemen voor mij niets aan dit adembenemende zicht.  Na het uitladen van de auto waarin ik zowat mijn hele inboedel heb samengeperst (lees: naaimachine, printer, vers brood, kleren, schoenen, tapijt, vaasje met nepbloemen, kaarsen,…) start ik mijn  4-daagse citytrip met Marjan.

We wandelen door het bijna volledig winterdichte Porto Vecchio, de ‘grote’ stad in de buurt van mijn huisje.  Het centrum zit vol van terrasjes en boetiekjes die bijna beginnen aan hun winterslaap.  We vinden gelukkig nog een plekje om een lekkere pannekoek te eten (bij gebrek aan beter).  Een korte wandeling langs de haven en een blits-bezoek aan het strand op 10 minuutjes van mijn deur is genoeg activiteit voor de rest van de dag.

Emotioneel is het een rare dag.  Er is euforie voor mijn verhuis, het zien van de mooie natuur en de voor mij bekende uitzichten maar ook weemoed.  Is dit hèt?  Is dit wat ik wou?  Waar is mijn familie?  Mijn vrienden?  Mijn leven?  Wat heb ik achtergelaten?  Waarom word je pas dankbaar voor alles wat je hebt wanneer het weg is?  Na alle keren naar hier te zijn gekomen is dit de eerste keer dat ik heimwee voel.  En wel al een halve dag na aankomst… Het voelt verkeerd om dit gevoel met iemand te delen want diegene met wie ik dat zou doen vinden mijn besluit ofwel fantastisch ofwel heel pijnlijk.  Ik kies om het even te laten rusten en af te wachten.