Ik moest uiteraard nog een hele tijd in het ziekenhuis verblijven om opgevolgd te worden.

Maar ik zat de dag nadien al vrolijk te lachen in mijn spijlenbedje, mijn hoofd ingepakt als een mummie, maar ik sprong al zonder vrees op en neer te springen in mijn bedje.

Ik was blij met elk bezoek al moest ik die achter glas ontvangen. 

Ik kreeg toen van de collega’s van mijn vader een witte teddybeer die ik ‘Brom’ doopte, het werd mijn nieuwe metgezel die mij tot op de dag van vandaag steunt op alle fijne en minder fijne momenten en, ondanks zijn grootte, samen met mij al vele stukken van de wereld heeft gezien.

In de pediatrie ontstonden mijn allereerste herinneringen.

Ik herinner me bv. een jongentje met een been in het gips die wat verderop in de gang lag, maar ook dat één van de verpleegster (de zus van een vriendin van mijn mama) mij in mijn bed transporteerde.

Ik herinner me ook tot op vandaag hoe mijn kamer eruitzag en raar maar waar, waren mijn herinneringen over de hele situatie enkel positief. Tot voor kort hield ik er enkel een deuk in mijn schedel aan over met een lijn waar geen haar meer groeit.