Mijn leven begon zich eindelijk wat te vormen naar mijn dromen. Na het lesgeven had ik genoeg vrije tijd om bezig te zijn met mijn appartement en privé interieuradvies te geven. Mijn dating leven was in volle gang, Ik wachtte geduldig op de juiste man.

Ik kampte al met mijn vermoeidheid vanaf mijn 15^de, maar met de nodige dutjes leek dat geen probleem. Ondanks dat ik mezelf omschrijf als een vrij lui persoon had ik toch een drukke agenda. Ik had er moed in dat ik ging bereiken wat ik wou.

In 2020, ik was toen 37, stond ik op en merkte ik dat mijn zicht vol vlekken zat en dat dat niet overging. Ik had een afspraak bij de tandarts waar mijn moeder mij naartoe reed omdat mijn zicht zo slecht was dat ik ook op straat tegen mensen aanbotste.

Mijn moeder zei me om spoed te gaan omdat ze dacht dat het een netvliesloslating kon zijn. Ook mijn tandarts wou me niet behandelen omdat zij het te risicovol vond. Ikzelf was minder gepresseerd of ongerust dus ik nam mijn tijd voor ik naar spoed ging. 

Na de oogtesten ging alles in een sneltempo: er werd veel bloed getrokken, een CT-scan gemaakt en mijn klachten werden verder onderzocht. Al snel viel het verdikt: een beroerte. 

Zelf ga ik er op dat moment vanuit dat het kwam door jarenlang de anticonceptiepil te hebben genomen (dit is een risico). Dit kan niet bewezen worden, maar soms moet je je eigen conclusies trekken.

Al bij al bleek het goed mee te vallen voor mij en had ik het gevoel dat ik er, ondanks de extra vermoeidheid, geen restschade aan overhield. Van dan af nam ik bloedverdunners om een volgende beroerte te vermijden.

Ik werd er enkel een half jaar later, met nieuwe scans, voor opgevolgd.

Eind goed, al goed dachten we…

Toen was het 2024 en werd ik na een dutje wakker met nog een slechter zicht dan de keer ervoor. Ik was gealarmeerd door de vorige keer en nam vóor mijn deur de tram (voor 2 haltes) opnieuw naar spoed. Ik belde mijn broer om hem op de hoogte te brengen. De vlekken in mijn zicht werden erger en erger, en de vingers tellen van de arts ging niet meer. Er werd verder onderzoek gedaan en werd er al snel een scan genomen. Ook hier was de conclusie er snel: een hersenbloeding.

Ik werd naar de stroke unit gebracht voor opname en observatie. Ondertussen viel mijn zicht verder en verder weg. Er kwamen wat familieleden op bezoek en ik entertainde de kinderen door het juist proberen raden van het aantal vingers die ze opstaken. Deze opname was zwaarder dan de eerste. Een nacht of twee op de stroke unit en nog 7 dagen op een gewone kamer. Deze keer was ik niet gepresseerd om snel naar huis terug te keren.

De neurologen kwamen langs, na de beroerte én bloeding concludeerden zij dat ik CAA had. Een ‘ouwe mensen’ aandoening waar beroertes, bloedingen en dementie vaak voorkomen.

Langzaamaan kwam mijn zicht terug en toen ik huiswaarts vertrok, hield ik er ‘enkel’ twee blinde vlekken in mijn zicht aan over.