Ook na mijn 15^de bleef de vermoeidheid aanslepen. Ik had er ondertussen wel een weg in gevonden. Ik deed bijvoorbeeld vaak dutjes van zodra ik thuiskwam en tijdens het studeren leek het alsof ik na elk uur even moest bijslapen. Mijn ogen vielen echt neer als ik me zo lang moest concentreren. Ik mag dan wel een avondmens zijn, om zo’n lange en intensieve dagen door te komen moest ik wel zien te overleven met die rust.

Het duurde uiteindelijk tot het tweede jaar als leerkracht in het onderwijs eer ik echt crashte. Twee maanden na het begin van mijn nieuwe schooljaar voelde ik me doodop en overprikkeld. Drukke en krijsende kinderen vielen mij zwaar. Ik ging daarom elke middagpauze buiten de school bekomen van alle prikkels. Dat hielp me om de lessen van de namiddag door te kunnen komen. Ik gaf les op een school in het lager onderwijs waar ik als leerkracht bijsprong in twee klassen. Ik vond het een leuke uitdaging, maar ik voelde dat de herfstvakantie mij niet goed genoeg had opgeladen.

Ik ging bij mijn huisarts te rade en hij schreef me drie weken extra thuis om bij te komen. Echter, na die drie weken, voelde ik geen verschil dus deed hij er een paar weken bij. Ook dan veranderde er niets en voelde ik me nog steeds oververmoeid. Daarna bleef de huisarts me maar arbeidsongeschikt vinden en zo gingen vele maanden al rustend door. Uiteindelijk besprak ik met de directrice mijn situatie en liet ik me vervangen. Het leek alsof mijn vermoeidheid enkel maar toenam in die periode. Het duurde jammer genoeg meer dan 1,5 jaar voor ik het van de huisarts gedaan kreeg om me te laten onderzoeken op het chronisch vermoeidheidssyndroom.

Het enige erkende centrum dat dit kan vaststellen, bevond zich in Leuven, maar er was een wachttijd van 6 maanden. Aangezien ik niet anders kon, bracht ik deze tijd, vooral rustend, door.

Toen ik me uiteindelijk kon laten onderzoeken aan de hand van verschillende testen, besloten de artsen, net in de week van mijn beroerte, dat ik effectief CVS had. Raar maar waar, was deze erkenning zo’n bevrijding en opluchting, dat de beroerte me precies niet zoveel deed.

Via het CVS-centrum kreeg ik een psycholoog in Antwerpen toegewezen die onder andere gespecialiseerd is in het behandelen van CVS-patiënten.

Ze leert ons hoe je je dagindeling zo kan invullen zodat je minder energie verliest. Concreet kun je stellen dat je de taken die je uitvoert moet aanpassen in kortere momenten.

Zo kan je best (afhankelijk van patiënt tot patiënt) je huishouden opdelen in meerdere blokken van 15 minuten, waartussen je dan ook 15 minuten rust in plant. Rust gaat niet over slapen, maar zonder prikkels een pauze te nemen. Dit kan dan bijvoorbeeld liggend zijn, maar ook rustig naar muziek luisterend.

In principe wil dat ook zeggen dat, wanneer je bijvoorbeeld een half uur actief bent, je daarna ook een half uur de tijd neemt om bij te komen. Praktisch zou dat kunnen betekenen dat je bij thuiskomst van het boodschappen doen, eerst rust vooraleer je de boodschappen uitlaadt.

Het blijft moeilijk voor mij om dit toe te passen, want hoe kun je midden in het kuisen van je huis je dweil aan de kant zetten om te rusten? Of wie stopt er nu halverwege het koken om eerst wat te bekomen? Powernaps van 20 minuten worden toegestaan, maar langere dutten zijn af te raden omdat deze je nachtrust kunnen verstoren.

In mijn geval deed ik uiteindelijk mijn auto weg, omdat ik er, door niet meer te werken, veel minder gebruik van maakte. Sindsdien gebruik ik een deelauto maar ook enkel wanneer ik voel dat ik genoeg energie heb om veilig te kunnen rijden.

Wanneer ik niet luister naar de vermoeidheid en dit negeer, zijn er momenten dat het voelt alsof ik een ‘nachtje door’ heb gedaan. Ik sta onstabiel op mijn benen en het lijkt alsof ik, letterlijk, kan instorten.

Soms voelt het zelfs alsof het niet alleen bij instorten blijft, maar krijg ik ook schrik letterlijk elk moment het leven kan laten.