Hoe ik Corsica ontdekte…

Zomer 2014.

Door een vriend met een buitenverblijf op het eiland, kreeg ik de kans om een weekendje door te brengen in het zuiden van Corsica.  Na wat vluchtige blikken en een korte kennismaking realiseerde ik me dat 2 dagen veel te kort zijn om dit eiland te leren kennen.  Op uitnodiging kwam ik dus in september terug voor een week.  Mijn tweede bezoek had hetzelfde effect als het eerste.  Een zalige rust en een gelukzalig gevoel overviel me.

Ik ben geen natuurmens, geen reiziger en ik heb nog niets van de wereld gezien.  Maar het gevoel dat ik hier kreeg smaakte naar meer.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet enkel het eiland was dat smaakte naar meer, maar ook een bepaalde inwoner maakte het eiland nog interessanter.  Ik zal hier niet verder over uitweiden, maar laat ons zeggen dat die persoon mij de kans gaf om Corsica te ontdekken op een manier dat een toerist het eiland niet ziet.   Na een jaar hebben we besloten dat ik Corsica op mezelf mag ontdekken en dat hij mij enkel zal ondersteunen wanneer het nodig is.

Wij leven in een maatschappij waar we hoofdzakelijk werken om ons ‘geluk’ te kunnen betalen.  We werken uiteindelijk zo hard dat we vergeten wat gelukkig zijn echt betekent en we besluiten ons zuurverdiende geld uit te geven aan alles wat de buitenwereld kan tonen dat we het goed doen.

De inwoners van Corsica toonde mij dat dit anders kan.  Corsicanen werken hard, en in het zomerseizoen zeer hard, maar hun vrije tijd staat centraal.  Zomer en winter genieten zij van elk vrij moment dat ze hebben.  Ze komen onverwacht op de koffie voor een korte babbel, gaan bootje varen, wandelen door pittoreske dorpjes, doen een stevige tocht door de bergen, of organiseren zelfs in de winter een bbq voor vrienden.  En natuurlijk hebben ook zij last van stress op het werk of de vermoeiende dagelijkse sleur tijdens de werkuren, maar dat vergaat allemaal wanneer ze genieten van elkaar in deze prachtige omgeving.

Met het ouder worden merk je dat we in België geneigd zijn om, wanneer we iemand ontmoeten, een gezin stichten of kiezen voor een carrière, ons op te sluiten in ons eigen stulpje en genoeg lijken te hebben aan dat nestje waar we zo hard voor werken dat we niet veel meer buiten komen om te genieten van wat rond ons gebeurd.  Dit verschil tussen België en Corsica maakte zo’n grote indruk op mij dat ik dat zelf wilde ervaren.

Dus ik besloot ik de gok te wagen.  En hoe dichterbij het komt, hoe meer ik er naar uit kijk…