Buiten mijn depressies heb ik me ook door andere problemen moeten worstelen. Ondanks mijn negatieve gemoed, ontwikkelde ik toen ik op kot ging een dwangneurose die keer op keer zwaarder werd, zodat ik op het toppunt moest carpoolen met een collega om toch maar op tijd het huis uit te geraken. Het was een constante en vermoeiende bezigheid. Het traject dat ik volgde om ervan af te geraken werd ondersteund met antidepressiva.

In 2010 vroeg ik een onderzoek aan in de kliniek, omdat ik wou laten checken of er toch niet iets mis was aan mijn hersenen. De vermoeidheid, mijn gebrek aan concentratie, er klopte iets niet en ik wilde weten of die operatie in 1987 toch geen restverschijnselen hadden achtergelaten… Goed nieuws bleek, er werden geen problemen opgemerkt! Ook toen ik de beroerte kreeg vroeg ik de neuroloog of de schedeltumor een trigger kon zijn, was dat volgens hem niet zo.

Ook had ik, van toen ik jong was, een grote kinderwens. Hier was ik daar jaren in mijn hoofd mee bezig.

Uiteindelijk heeft mijn gezondheid geleid tot een grote teleurstelling op dat vlak en dit is toch een zwaar gegeven, waar ik nog niet de tijd voor heb genomen om dit te verwerken.