Op een dag vond moeder een artikel over een 3 maanden durende opleiding interieurdesign in Londen. Op zich was ik geen spontane ondernemer, maar na een intakegesprek op de school zelf, mocht ik deelnemen. Wat was dat spannend!

Mijn vader bracht me naar het ‘getto’ van Londen waar ik in een studentenhuis verbleef en de studio deelde met 2 andere dames. 

Op school werd ik hartelijk ontvangen door de leerkrachten en de studenten van mijn klas. Aangezien de school in Chelsea was en ik meer dan een uur onderweg was naar daar (en zij mijn huidige verblijfsplaats niet zo veilig vonden), hielp het personeel mij zoeken naar een plek dichterbij. Uiteindelijk kreeg ik een studio aan het huis van de secretaresse van de school dat zich in Nothing Hill bevond. What a dream!

De eerste weken volgde ik de lessen met een woordenboek, want mijn Engelse vocabulaire was zeer beperkt. Maar gelukkig maakte ik door mijn humor al snel nieuwe vrienden. Doordat ik de enige was met een vooropleiding van interieur kon ik andere studenten vaak helpen bij hun taken. Eindelijk deed ik het goed op school! Mijn Engels werd, ondanks mijn lachwekkende accent, in sneltempo goed.

In mijn vrije tijd heb ik uren rondgedoold in Londen.

Zo ging ik eens dineren in de Mc Donalds. Het was er druk, een oudere man vroeg of hij aan mijn tafel kon komen zitten. Hij vroeg mij of hij mijn hand mocht lezen. Ik ben niet het type dat daarin geloofd, maar ik liet het toe. Hij las mijn hand, het enige wat ik al die tijd onthouden heb is dat hij zei: “Jij zal niet standvastig leven, jij gaat de wereld rond.” Als hij maar wist…

Ondanks dat ik al van jong af poëzie schreef, is daar mijn liefde voor schrijven ontstaan. De blog van toen bestaat niet meer, maar ik heb daar zoveel neergepend dat ik er een boek van heb gemaakt.

Het was een fantastische tijd en ik voelde me voor de eerste keer in mijn leven echt gelukkig en daar had ik heel graag willen blijven!