Het is  4 jaar na mijn beroerte. Op 6 mei 2024 werd ik wakker met troebel zicht en ik merkte dat ik ook effectief een stuk van mijn zicht verloren was.

Mijn alarmbellen gingen onmiddellijk af! Ik besloot met de tram naar spoed te gaan. De tramhalte is 50 meter van mijn deur, maar ik merkte dat ik mij onderweg naar de halte moest ondersteunen aan de muurtjes van de huizen in de straat. 

Ik bracht mijn broer op de hoogte en hij kwam onmiddellijk af wanneer ik binnen zat in spoed. Door mijn eerdere opname voor mijn beroerte schoten ook de artsen direct in gang. Met de ‘volg de vinger’ test buisde ik uiteraard, volledig, ook de arts zijn vingers tellen lukte niet meer.

Terwijl ik op spoed zat ging mijn zicht nog verder achteruit. 

Op de CT-scan was het duidelijk: een hersenbloeding. Na alle onderzoeken werd ik naar de stroke-unit gebracht. Hier word je met alle soorten apparaten 24/24 opgevolgd. Wanneer er een afwijking plaatsvindt, begint het apparaat hard af te gaan. De bloedverdunners werden onmiddellijk gestopt en tot hiertoe ‘weiger’ ik deze nog te nemen omdat dat me extra angst inboezemd.

Ik was op zich niet overbezorgd, want ook bij mijn beroerte kwam ik er goed door. Al herinner me enkel dat ik de eerste dag verschillende keren moest overgeven.

Gelukkig mag je ook op de stroke-unit bezoek ontvangen. Ik entertainde mijn neefjes en nichtjes met het raden naar hoeveel vingers ze opstaken. Na een ‘rustige’ nacht mocht ik naar mijn eigen kamer en kwam het apparatuur met me mee. Het is een rare beleving op zo’n moment. Het lijkt alsof je wat van de wereld bent. Televisie kijken of op mijn ipad tokkelen,… Buiten mijn aangetaste zicht, voelde ik geen enkele nood om mij bezig te houden. Het enige wat ik nog deed was naar podcasts luisteren.

Wanneer ik terug thuis was, sleurde ik mijn bagage naar mijn appartement op de tweede verdieping. Nog geen half uur laten begon ik hevig over te geven. Ik belde mijn broer op en we reden onmiddellijk weer naar spoed. Ik kreeg direct een CT-scan, waar gelukkig niets op te zien was.

De verklaring van mijn overgeven werd al snel duidelijk: ik moest me kalm houden als ik terug thuis was en veel rusten. Bleek dat mijn bagage naar boven brengen niet rustig is en dat dat de trigger was.

Ook hier moet ik zeggen: moest je aanvoelen dat jouw lichaam iets raars doet, wat dan ook, bel je huisarts of ga naar spoed! Je weet nooit waar je lichaam tegen vecht!