Opgelet: ik wil je eerst meegeven dat mijn beroerte misschien verliep zoals bij vele anderen, maar de nasleep was bij mij anders dan bij de meeste beroertes. 

Zoals ik al eerder vertelde kreeg ik in augustus 2020 mijn beroerte. Ik had twee dagen eerder eindelijk, na twee jaar wachten en onderzoeken, officieel de diagnose CVS gekregen. Het was, raar maar waar, zo’n opluchting wanneer ik een naam kreeg voor wat ik al jaren voelde!

De dag van mijn beroerte zelf werd ik wakker met wazig zicht door vlekken. Een beetje zoals de sneeuw op de tv’s van vroeger. Het ging ook niet over. Ik belde mijn moeder en zij dacht aan een netvliesloslating waarvoor ik volgens haar onmiddellijk naar spoed moest.

Ik wist zelf niet dat ik zo koppig kon zijn maar ik vertelde haar dat ik eerst naar de tandarts moest waar ik een afspraak had. Mijn moeder was duidelijk bezorgder dan ik want uiteindelijk bracht zij mij naar de tandarts, zo’n vijf kilometer verderop. Ik beloofde haar raad te volgen om na de controle onmiddellijk naar spoed te gaan, waarna zij alvast weer naar huis ging. Mijn tandarts was blijkbaar ook ongeruster dan ik want zij koos ervoor om mij niet te behandelen aangezien er verdoving nodig was. Toen ik de tandartspraktijk verliet, koos ik ervoor de raad van mijn moeder niet te volgen en nog rustig even over de Meir te gaan window-shoppen.

Uiteraard was mijn zicht nog steeds even slecht, maar ik wou eerst een hapje eten voor ik daarna naar spoed ging.

Op spoed aangekomen moest ik onmiddellijk naar de afdeling oogheelkunde. Daar kreeg ik allerlei typische testen die je ook krijgt wanneer je onderzocht wordt om te bekijken of je een bril moet dragen e.d. Bij de eerste test, het gezichtsveldonderzoek (perimetrie), waar je in een halve bol moet aangeven wanneer je een lichtje ziet, was het al direct duidelijk: ik zag nog amper een lichtje branden. Toen ik terug naar spoed ging werd er een CT-scan gedaan. Daar werd echter maar een kleine afwijking te zien en ze raadde aan een MRI te doen die pas een dag later werd uitgevoerd. Van dan af nam ik bloedverdunners, om een volgende beroerte te vermijden.

Ik moest worden opgenomen tijdens Covid en aangezien de plaatsen in die periode beperkt waren, lag ik samen met een oude dame op cardiologie. Ondertussen werd mijn zicht wel beter en was het grootste gevaar geweken. De volgende dagen werd ik nog verschillende keren verder onderzocht, bij cardiologie en met een nieuwe MRI.

Aangezien ik mij snel een stuk beter voelde, zat ik gezellig en met mijn typische humor rond te bellen naar iedereen die het wou horen. Zij waren natuurlijk erg geschrokken en bezorgd maar ik wuifde het wat weg. Geen idee of ik effectief niet zo bezorgd meer was of eerder in shock, maar ik zat er mij rustig wat te vervelen. 

Na een paar dagen vroeg ik de neuroloog of ik naar huis kon, want mijn zus ging trouwen en ik wou me voorbereiden. Hij vond dat natuurlijk niet zo’n goed idee. Maar ondanks de beroerte wou ik deze trouw, begrijpelijk, niet missen! Ik bleef ondertussen elke dag de neuroloog overtuigen. Uiteindelijk liet hij me nog eens volledig onderzoeken en kon ik na 7 dagen het ziekenhuis verlaten. Hij adviseerde wel om mezelf extra kalm te houden tijdens het feest, maar dat was geen probleem, want het was nog steeds coronatijd en daardoor hadden mijn zus en schoonbroer een locatie gevonden die buiten was en zaten we daar in de nodige ‘bubbels’ op een perfecte locatie. Ik ben blij dat ik dat ik dat van mijn neuroloog mee mocht ervaren.

Het duurde ongeveer zes maanden vooraleer ik me weer op mijn gemak voelde en niet telkens bij elk pijntje, zenuwtrekje of migraine bezorgd werd. Ik was wel extra moe voor lange tijd en moest mijn energie weer opbouwen. 

Laat me duidelijk zijn, ik heb ondanks de beroerte, heel veel geluk gehad. Na twee dagen voelde ik mezelf ‘genezen’. Ik heb geen typische uitval gehad die veel mensen tijdens een beroerte ervaren, waardoor ik gespaard bleef van het, soms lange, revalidatietraject zoals zoveel andere van mijn lotgenoten.

Toch is mijn advies: Reageer niet zo laks als ik!

Ga bij eender welke symptomen zoals die zich voordoen bij BEFAST onmiddellijk naar spoed! Zo beperk je de grootste schade.