Dit is een moeilijk onderwerp, want ook deze zijn voor iedereen verschillend. Ik spreek dus uit mijn eigen perspectief en ervaring. Er kunnen dus sommige stukken zwaar uitgedrukt zijn. Toch schrijf ik ze uit omdat ik hoop dat dit kan helpen voor mensen die het nodig hebben.

Het geluk: zelfst. naamw. Uitspraak: [ xəˈlʏk ]

‘Geluk is een positieve emotionele toestand, gekenmerkt door tevredenheid, vreugde en voldoening met het leven. Het is een combinatie van je goed voelen (emoties), zingeving ervaren en in balans zijn, waarbij warme sociale relaties en zelfacceptatie centraal staan. Het is niet constant blij zijn, maar een evenwicht tussen positieve emoties en het constructief omgaan met negatieve emoties. Geluk is persoonlijk en deels maakbaar, maar ook deels erfelijk bepaald.’

Nog voordat ik tiener was, voelde ik me vaak mis begrepen, ik was de enige die geen goede punten haalde, ik was de enige die uren zat te wenen omdat mijn zorgen niet gehoord werden, ik leek niets goed te doen. En het leek alsof mijn broer en zussen altijd alles goed deden en ik niet. Ik leerde van mijn huidige psycholoog dat, wanneer je vaak in zo’n situaties terechtkomt, je dit gevoel uitvergroot. Alsof je dus, zoals ik, vroeger voelde dat je het ‘lastig’ kind bent, je dit in de toekomst meedraagt, ook in andere situaties en je dus zelf een bepaalde reactie van iemand erger interpreteert dan dat het effectief zo is. Toen ik vond dat mijn moeder me niet begreep, begonnen we naar elkaar te schrijven. Dit was voor mij ook een kans om mijn gedachten en gevoelens te ventileren zonder dat ze me onmiddellijk tegensprak en ook dit, kan ik me nu als volwassene inbeelden, was hoe ik haar boodschappen beter ontving. Toch ervaarde ik in onze schriftelijke gesprekken dat haar antwoord, naar mijn gevoel, nog steeds geen begrip opleverde. Uiteindelijk leerde ik wel, als volwassene, dat zij moeder is, meer ervaring heeft en meer wist, maar dat ik gebeurtenissen en het gevoel dat ik erbij had dus allemaal uitvergrootte voor mezelf. Zo hoorde ik mijn ouders ooit in een zware discussie iets zeggen over mijn hond. Ik onderbrak hen en al wenend zei ik hen dat als ze daarover ruzie maakten, ze mijn hond maar moesten wegdoen. Ik heb ook vaak gedacht dat, àls ze zouden scheiden, het door mij zou komen want ik was het zorgenkind waarover ze soms niet overeenkwamen. 

Maar ook op mijn eerste job gaf mijn gerante mij het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Ik voelde me mis begrepen. Ook hier vergrootte ik de opmerkingen die ik kreeg, waardoor ik een slecht gevoel kreeg over mezelf.

Zelfs bij mijn vrienden gebeurde dit. Mijn negatieve zelfbeeld was in de loop van de jaren enkel nog verergerd. En ja, ik hoorde bij mijn vriendengroep, maar de anderen waren ‘interessanter’. Mijn positief zelfbeeld groeide pas wanneer ik op het werk een fijne vriendschap kreeg, iemand die mijn positieve kanten ook effectief uitsprak.

Toen ik een paar jaar later opnieuw een vriendschap opbouwde op mijn nieuwe job, was ook hier iemand die me eerder ‘ophemelde’. Ik vond dat natuurlijk wat overdreven, maar dit droeg bij aan mijn zelfbeeld. En nee, ik zie mezelf nu niet als iemand die in het oog springt, maar me eindelijk normaal voelen deed ook al goed.

Toch nam ik het leven nog altijd zwaarder op dan het ook effectief was. Ik voelde nooit dat mijn bestaan op deze wereld nuttig was. Ik zag geen geluk. Mijn zelfbeeld werd dan wel beter, maar wat deed ik hier op deze aardbol? Wat is het leven waard als je alleen maar fulltime zit te werken en amper tijd hebt om écht leuke dingen te doen? Ik had het mezelf dus veel te moeilijk gemaakt door alles veel zwaarder te maken dan het was, ondanks alle kansen die ik kreeg.

Wanneer het slecht ging, ging het heel slecht. Ik kon, wanneer ik met de auto reed, momenten hebben waar ik dacht ‘als ik nu gewoon eens met mijn auto crash tegen deze berm’… ‘wat als ik nu eens per ongeluk van dit balkon val’, enz. Ik had het geluk dat ik het nooit mijn intentie was geweest om dit ook effectief te doen.

In kritieke situaties kon en kan ik gelukkig altijd terecht bij iemand van mijn familie. Iemand die me hoort zoals ik ben en zegt waar ik nood aan heb. Deze persoon kan mij kalmeren door me af te leiden of wat humor te gebruiken.

Het heeft lang geduurd vooraleer ik een psycholoog vond waarbij ik me goed voelde, iemand waar ik langer dan 5 keer naar toe ging. Maar is het fijn, ondanks de lange zoektocht, om altijd ergens terecht te kunnen die weet hoe ik in elkaar zit, wat voor mij werkt en wat niet en niet te oordelen.

Wanneer ik al vijf jaar rondliep met mijn OCD (obsessive compulsive disorder) onder de vorm van een dwangneurose zocht ik hulp bij gespecialiseerde artsen in Leuven. Het is erg om te zeggen maar dat traject starten had in die tijd een wachttijd van een jaar. Hier kreeg ik mijn eerste antidepressiva. Het idee hiervan is dat ze eerst je gevoelens onderdrukken waardoor het daarna makkelijker is om de OCD aan te pakken. De antidepressiva hielpen dan wel om de OCD aan te pakken maar ik vond dat ze niet hielpen met mijn negatieve gevoelens.

Toch vertelde ik mijn beste vriend ooit dat ik opeens op een ‘heel makkelijke’ manier was gekomen om er een einde aan te maken: ik kon gewoon al mijn antidepressiva en slaapmedicatie innemen…

Toen hij dit hoorde, belde hij onmiddellijk naar mijn zus, waardoor ik de ene telefoon na de andere kreeg van mijn familieleden. Dat vond ik natuurlijk niet leuk, maar zoals je wel begrijpt, ben ik sowieso dankbaar voor zijn reactie en dit soort vriendschap!

En nee, ik zou toen de medicatie niet genomen hebben, het was ‘gewoon’ een gedachte waar de ‘oplossing’ veilig en snel was. Want met een auto-ongeval of een val van grote hoogte kan er altijd iets ‘mislopen’.

Op een gegeven moment voelde ik me zo slecht en depressief dat ik me liet opnemen in het Erasmusziekenhuis. Daar verbleef ik op een afdeling met mensen die struggelden met verschillende dingen die zich in hun leven voordeden. Op dat moment had ik al CVS, maar ik deelde de kamer met een andere vrouw die graag een praatje deed en vaak met me meeliep naar onze activiteiten. Niet ideaal dus als ik rust nodig had na elke activiteit. Mijn opname was kort, want buiten de creatieve activiteiten hielpen de andere activiteiten mij niet. Er werd nooit begrip getoond voor mijn CVS, ik moest alle activiteiten meedoen.

Ook vroeg ik op een bepaald moment of ik een weekend naar huis kon om mijn verjaardag te vieren. Het antwoord was nee, want de eerste twee maanden mag je niet naar huis. Ook mijn naasten ervaarden, net als ik, dat deze opname me enkel nog ongelukkiger maakte, dus ik vertrok.

De sterkte van mijn antidepressiva was meestal consequent. Tot op een bepaald moment ik met mijn huisarts overlegde om de dosis rustig te verlagen tot op de laagste dosis. Op het moment dat ik 3 maanden in Corsica zat, ging ik naar huis om kerst te vieren. Opeens merkte ik op dat ik al 3 dagen mijn antidepressiva was vergeten in te nemen. Ik vond dat het toch goed leek te gaan dus vond ik ook dat ik het dan maar zonder moest doen. Jammer genoeg kreeg ik op dag 4 zo’n zware inzinking, dat ik in samenspraak met de huisarts toch onmiddellijk weer aan de hoogste dosis moest gaan. Een normale gewenning voor deze medicatie duurt meestal 6 weken. Dus toen ik na kerst terug in Corsica was, zat ik echt in een heel donkere periode, waardoor het niet meer veilig was om daar op mijn eentje mee om te gaan. Daardoor sloot ik mijn Corsicaverblijf af en ging ik weer naar huis. Ik koos om dit op mijn eentje te doen, zodat ik tijd had om na te denken en te reflecteren. Aangezien ik mijn terugkeer met de auto deed en ik toen al kampte met CVS heeft die terugtocht 3 dagen geduurd. Ik stopte elk uur op een parking om te rusten of een dutje te doen, ging op hotel om bij te slapen en ook op de overzetboot bracht ik nog een nachtje door. Het was heel spijtig dat ik moest terugkeren, maar het was hoogstnodig! 

Het heeft een aantal maanden geduurd eer mijn antidepressiva terug zijn werk deed en ik toch terug meer lichtpuntjes zag. Ondanks deze medicatie bleef ik het merendeel van mijn dagen ongelukkig alsof ik geluk niet kende, of niet zag, maar het behoede mij van diepe depressies.

Ik wil wel duidelijk stellen dat antidepressiva niet voor iedereen werkt. Het is ook niet iets waar je licht mag over gaan. Ik raad je aan om eerst hulp te zoeken bij je huisarts en/of een psycholoog die de juiste inschatting kan maken of deze ook effectief nodig zijn.

Hoewel er mensen zijn die perfect antidepressiva kunnen afbouwen en stoppen zonder problemen, heb ikzelf besloten dat ik deze zal blijven nemen, enkel voor de zekerheid van dat ik niet herval.

Heb je zelf zorgen of nood aan een gesprek en kan je niet terecht bij jouw naasten of artsen, dan kan je steeds terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106.

Draag je zorgen niet alleen, want delen helpt, delen heelt.