Je kent het wel, wanneer je de auto parkeert trek je de handrem op, je stapt uit en iets verderop vraag je jezelf af of je die handrem nu effectief had opgetrokken. Of ben jij, net zoals ik, nog eens teruggelopen naar je voordeur om te voelen of je die wel effectief op slot had gedaan? Maak je geen zorgen, dan ben je net zoals vele anderen.

Toen ik op kot ging in het huis dat mijn ouders hadden voorzien, was ik vooral blij met mijn eigen stekje, maar toen gebeurde er iets raars… De voordeur van het huis viel in het slot vanaf het moment dat je hem sluit. Toch moest ik opeens extra aan de klink trekken en duwen om er zeker van te zijn dat ze effectief op slot was. Het ging zo ver dat ik met de sleutel de deur opende om er zeker van te zijn dat dicht echt dicht was. 

Ik stond er niet bij stil voor een lange periode. Maar toen kreeg ik hetzelfde voor bij mijn auto. Wanneer ik de auto op slot deed, duwde ik meerdere malen op de knop met de afbeelding van een gesloten slot. In die tijd flikkerde de pinkers wanneer je de deuren op slot deed, maar de lichten eenmaal zien oplichten bleek niet meer genoeg, ik begon het meerdere malen te doen. Een beetje later moest ik ook nog eens aan de klinken trekken om er toch maar zeker van te zijn. En nee, dit was niet het enige probleem aan de auto. Nog voor ik de auto uitstapte, moest ik eerst op de knopjes van het sluiten van de ruiten duwen. En niet één keer, maar meerdere. Uiteindelijk ging het nog verder: op het dieptepunt moest ik de handrem extra aantrekken, dan enkele malen op de knopjes van de ruiten duwen, uitstappen en meerdere malen checken of de deuren effectief op slot waren door de knop vaker in te drukken, dan aan de handvaten van de deuren trekken en als dieptepunt voelde ik, bijkomend, ook nog eens met mijn vingers aan de bovenkant van de ruiten om te checken of deze wel effectief dicht waren. In dit proces liep ik dus enkele keren rond de auto voor alle handelingen waren uitgevoerd. 

Jammer genoeg bleef het hier niet bij. Ik verhuisde uiteindelijk naar mijn eigen aangekochte stekje, hier renoveerde ik met veel plezier het oude appartement, maar alle handelingen rond de deur en de auto bleef duren. Na een tijdje ontwikkelde ik ook controle voor het checken van de lichten in huis voor ik de deur uitging. Hier moest ik de lichten eerst weer aan doen om te checken of de lichten echt wel uit waren… Na een tijdje had ik nog een extra dwang gecreëerd: ook mijn kranen gingen eraan, ze moesten eerst open om te weten dat de kranen echt wel dicht waren. En daar hield het niet op. Ik kwam vaak te laat op het werk omdat ik zo lang bezig was met alles te controleren. Ik vertelde mijn bazin wat de reden was van mijn oponthoud en zij vond een goed oplossing: ik kon carpoolen met een collega die achter de hoek woonde zodat ik toch op tijd kwam. Stel je voor wat dat voor stress bezorgde, ik wou mijn chauffeur niet teleurstellen door te laat te zijn. Ik moest mijn routine dus vroeger dan normaal voltooien zodat ik op tijd klaar stond om opgepikt te worden.

Wanneer ik ging werken en ik de zaak moest afsluiten trok ik bij het afsluiten zo veel en hard aan de klink dat deze begon los te komen. 

Op een keer ging ik mijn grootmoeder thuis oppikken. Toen ik aankwam en we gingen vertrekken had zij nog geen vijf minuten nodig om zich klaar te maken en aan de voordeur te staan. Dit liet me stilstaan hoe een ‘normaal’ leven eruitziet: een oud vrouwtje dat de deur uit gaat, kan dat sneller dan ikzelf!

Wanneer ik op een dag moest carpoolen met mijn broer hadden we afgesproken op een parking. Hij stond me al op te wachten en toen ik aankwam moest ik dus eerst mijn autoroutine uitvoeren voor ik bij hem kon instappen. Hij moest er om lachen en hij zag nu zelf wat mijn dwangneurose inhield. Mijn broer besloot het te vertellen aan onze ouders. En ondanks dat ik het al eerder aan mijn ouders meldde, zagen ze er nu de ernst van in.

Ik kan me niet meer herinneren hoe ik er terecht kwam, maar uiteindelijk ging ik naar Leuven waar een arts zat die mensen met OCD helpt. Zij adviseerde om langs een psychiater te gaan. Deze schrijft dan antidepressiva voor om gevoelens te onderdrukken zodat er aan het effectieve probleem gewerkt kan worden. Ik nam mijn moeder mee naar de psychiater. Het gesprek was vrij kort en na mijn verhaal zei hij letterlijk “stop er toch gewoon mee… dat is dan €70 alsjeblieft”. Uiteindelijk schreef hij het wel voor, maar toch, is dit een psychiater??

Veel van het traject herinner ik me niet meer, maar ik ging vaak naar de arts in Leuven voor de nodige gesprekken. Ik weet niet meer hoe deze verliepen, maar hier leerde ik dat ik me meer aangetrokken voelde door de rationele uitleg in plaats van de zachte aanpak. Er was geen specifieke aanleiding of gesprek waarvan ik kan zeggen dat het hielp, maar uiteindelijk raakte ik af van de OCD.

Tegenwoordig, nu alles weer normaal verloopt, kies ik er enkel nog bewust om bij iemand te gaan logeren voor ik op reis vertrek. Zo vermijd ik de mogelijke/onnodige stress en tijdverspilling wanneer ik voor langere tijd niet thuis zal zijn.

APRIL 2026 

Gelukkig was ik er 13 jaar volledig van af. 

Jammer genoeg merk ik dat mijn dwangneurose stiekem terug in mijn dagelijks leven binnen sluipt. 

Het viel me op toen ik, het leek onschuldig, heel vaak een programma op televisie bekeek en ik nogal vaak terug spoelde omdat ik een zin niet goed had gehoord of een ‘interessant’ beeld niet had gezien. Ook ging ik opeens terug naar mijn voordeur om te gaan controleren of ik het licht wel uit had gedaan. Ondertussen spoel ik ook podcast ontelbare keren (onnodig) terug en probeer ik bewust om dat niet te doen. Het is hard, maar het gaat (soms).

Gelukkig bracht ik het snel ter sprake tijdens een consultatie met de psycholoog, zodat we het zo snel mogelijk weer onder controle kunnen krijgen. Zo leg ik mijn afstandsbediening zo ver weg dat ik ervoor moet rechtstaan, dat maakt me bewust dat ik niet moet terugspoelen, ook al heb ik twee woorden gemist, die ook niet eens belangrijk zijn.

Een andere tip verzon ik zelf: ik zou een touw spannen in mijn inkomhal. Zodat ik wanneer ik daar kom er aan herinner wordt dat ik niet mag/moet teruggaan om te controleren of het licht wel uit is.

Ik dacht na over de oorzaak… ten eerste denk ik dat het wijzigen van de dosis antidepressiva een oorzaak kan zijn. Maar, nog belangrijker, ik reageer nogal nuchter en humoristisch als het gaat over mijn aandoening, de bijwerkingen die ik ervaar en de onvoorspelbare toekomst…

Maar ik besef dat het hele gebeuren veel zwaarder is dan dat ik het (zelfs voor mezelf) laat uitschijnen. Dat ik er onbewust meer mee bezig ben dan dat ik denk.

Blijf niet rondlopen met eender welke OCD. Bespreek het met je huisarts en zoek samen naar een goede behandeling. Jij of je naasten kunnen het dan wel proberen te counteren, uit mijn eigen ervaring kan het enkel verslechteren en je leven te hard beperken.

Een dwangneurose verbruikt onnodig veel energie. En geloof me vrij: het leven zal veel makkelijker zijn zonder!