Buiten mijn depressies heb ik me ook door andere problemen moeten worstelen. Ondanks mijn negatieve gemoed ontwikkelde ik toen ik op kot ging een dwangneurose die keer op keer zwaarder werd, zodat ik op het toppunt moest carpoolen met een collega om toch maar op tijd het huis uit te geraken. Het was een constante en vermoeiende bezigheid. Het traject dat ik volgde om ervan af te geraken werd ondersteund met antidepressiva.

In 2010 vroeg ik een onderzoek aan in de kliniek, omdat ik wou laten checken of er toch niet iets mis was aan mijn hersenen. De vermoeidheid, mijn gebrek aan concentratie, er klopte iets niet en ik wilde weten of die operatie in 1987 toch geen restverschijnselen hadden achtergelaten… Goed nieuws bleek, er werden geen problemen opgemerkt! Ook toen ik de beroerte kreeg vroeg ik de neuroloog of de schedeltumor een trigger kon zijn, was dat volgens hem niet zo.

Ook had ik, van toen ik jong was, een grote kinderwens. Hier was ik daar jaren in mijn hoofd mee bezig. Natuurlijk zit elke vrouw te wachten op de ideale partner om die droom te verwezenlijken, maar ik was nog vrij jong toen ik besliste om dit ook alleen te toen als die man niet snel genoeg op mijn pad kwam. 

Toen ik kampte met CVS heb ik vele jaren voorbij laten gaan, want ook met mijn depressies vond ik mezelf niet geschikt om moeder te worden. Maar toen kwam ik met mijn leeftijd wel dicht bij mijn grens om het toch nog te proberen.

Uiteindelijk heeft mijn gezondheid geleid tot een grote teleurstelling op dat vlak en dit is toch een zwaar gegeven, waar ik nog niet de tijd heb genomen om dit te verwerken.