Zoals je al eerder kon lezen, struggelde ik al vroeg met mijn mentale gezondheid.

Ik kon vaak heel verdrietig zijn. Met vier kinderen in huis had ik mezelf aangepraat dat ik ‘het moeilijke’ kind was. Ik had ervan gemaakt dat mijn ouders enkel op mij echt boos werden, dat ik diegene was die nooit goede punten haalde, dat ik nooit mijn best deed, nooit luisterde, mijn ouders alleen maar kon teleurstellen… ik voelde mij ‘het geadopteerde’ kind.

Omdat ik me niet gehoord voelde schreef ik, op aanraden van de psycholoog, al eens een brief naar mijn mama (mijn papa is eerder van het zwijgzame type) en dan schreef ze terug. Daarvoor hadden we ons eigen schriftje ‘tussen dochter en ouders’ genaamd. Het was voor ons de beste manier om met elkaar te praten.

Ondertussen is geweten dat een kind het trauma van zijn of haar ouders kan overnemen, wat intergenerationeel trauma wordt genoemd. En zoals ik het benoem, is de generatie vóór mij zich bewust van het trauma, en mijn generatie kan er ook effectief iets mee doen. Ik kies ervoor om hierover niet verder uit te wijden, maar ik geloof dat dit ook in mijn geval zo is/was.

Ik herinner me dat ik bij mijn psycholoog op mijn 9^de zelf aanbracht dat er thuis problemen waren waar ik aan wou werken. Verdere herinneringen daaraan heb ik niet.

Aangezien ik tussen toen en mijn 21^ste geen extra hulp vroeg voor mijn zorgen, heb ik vaak afgezien ondanks dat mijn levensloop vooral goed verliep. Ik heb vaak donkere gedachten gehad, voelde me eenzaam ondanks mijn vele vrienden. Ik ging af en toe door een matige of serieuze depressie en ik dacht vaak dat het leven zinloos was, dat ik er evengoed niet moest zijn.

Na mijn 21 heb ik de ene na de andere psycholoog afgelopen op zoek naar hulp.

De ene was te soft ‘ocharme ochere, meiske toch’, de ander vond dat ik een hulpboek moest lezen. Bij nog een andere kwam ik bij de tweede sessie binnen, zette ik me neer en… ze zei niets. Meer dan tien minuten was het stil, zelfs geen ‘hoe gaat ie vandaag?’. Na die tien minuten dacht ik ‘ja, dan zal ik maar praten zeker?’. Ik volgde ook één of andere hypnotische sessie, 2 professionals die EMDR probeerden op hun eigen manier. Ik heb er wat gezien…

Toen ik in 2020 een CVS-traject mocht volgen, kreeg ik een nieuwe psychologe toegewezen. We matchten perfect. Sindsdien kan ik er, afwisselend vaak of maandelijks, terecht met al mijn zorgen.

Sinds een 4-tal jaar ben ik voor het eerst, ondanks alle problemen, een lange tijd gelukkig. Ik heb dat nooit eerder zo kunnen ervaren en hoop dat het mag blijven duren.