Doordat ik geen kinderen heb, kan ik enorm genieten van al mijn neven en nichtjes. Het is zo fijn om te zien hoe ze opgroeien en hoe hun eigen persoonlijkheidjes vorm krijgen. Ik ben zo fier op mijn zus en mijn broer omdat ze het ouderschap zo goed opnemen! Ik voorspel dat al die kindjes, ook in de toekomst, een gelukkig leven gaan leiden!

Het heeft tot mijn 39 jaar geduurd vooraleer ik, na mijn verblijf in Londen en Corsica, voor de eerste keer een gelukzalig gevoel kreeg doordat ik simpelweg een ijsje kocht en op een bankje genoot van het goede weer. Ik voelde eindelijk wat gelukkig zijn was, mijn verblijf in Londen en Corsica niet meegeteld.

Toen ik uiteindelijk bij de professor terechtkwam, waren er natuurlijk veel dingen om te bespreken, waarbij ook mijn mentale gezondheid aandacht kreeg. Ondanks dat ik vertelde dat het best wel goed gaat tegenwoordig, oordeelde zij dat ik wel nog klinisch depressief was. En daar moest iets aan gedaan worden aangezien zij, zoals ze eerder al zei, medisch niets voor mij kan betekenen en ze wil dat ik dan wel mentaal op mijn best ben, zodat ik écht van het leven kan genieten. Dus ging ik langs bij de psychiater van het UZA die ervaring heeft met patiënten met een NAH. We bekeken samen of er een extra antidepressiva nodig was en ging ik daar mee akkoord. Dit omdat we denken dat ik veel van mijn medische zorgen en stress misschien wel verdruk. Op termijn bekijken we verder of ik één van de twee zal afbouwen.