Exact een week na het gesprek met de prof zit ik toch weer op spoed, na weer een atypische uiting van een amyloïd spell, dacht ik.  

Ik probeerde een medicijn in te nemen die bleef steken in mijn keel. Hierdoor moest ik kokhalzen en uiteindelijk krachtig overgeven. Wanneer ik daar mee ‘klaar’ was, wou ik een tekst uittypen maar ik zat meer naast de letters dan erop. Ik kon mijn vingers opeens niet meer degelijk gebruiken. Ook andere dingen zoals bij mijn huishouden, lukte opeens niet zo goed meer met mijn hand. Ik besloot een dutje te doen in de veronderstelling dat het daarna wel weer in orde zou zijn. Maar dat bleek niet zo. Omdat het na een aantal uur niet over was, overlegde ik met mijn broer wat we zouden doen. Aangezien internet geen sluitend antwoord gaf, belde ik de huisartsenwachtpost wat te doen. Zij raadde mij onmiddellijk naar spoed te gaan. Vijf uur nadat mijn hand niet meer meewerkte, kwamen we aan op spoed. Door mijn medische traject werd ik zo goed als onmiddellijk geholpen. Nog geen twintig minuten na aankomst kreeg ik een CT-scan. Ze deden alle BE FAST testen, waarbij mijn rechterhand enkele kleine afwijkingen toonde. Nog even een bloedafname laten doen en dan zaten alle testen erop.

In eerste instantie kreeg ik snel het antwoord dat de CT-scan in orde was, pfiew. Nu nog even wachten op de bloedresultaten, die ongeveer een uur later beschikbaar zijn. Op een gegeven moment komt de arts binnen in de kamer en sluit de deur. Dat lijkt niet op goed nieuws… Ze bleken uiteindelijk toch nog een nieuwe kleine bloeding te zien op de CT-scan. Recht op de plek waar de hand coördinatie zit. Toch goed dat ik weer naar spoed was gekomen.

Voor die ene keer dat ik mijn ‘ziekenhuis-tas’ niet mee had (normaal neem ik die uit voorzorg altijd mee), wilde de arts me toch graag een nacht op de stroke-unit observeren. Deze keer had ik er niet zo’n zin in, maar wat moet, moet natuurlijk. Je slaapt dan een nachtje met een bloedrukmeter en verschillende kabels aan je lichaam. Wanneer het niet goed gaat, gaan de alarmbellen af bij de verpleging. Je kan je wel voorstellen dat je niet echt goed slaapt op die manier. De dag ervoor voelde ik me nog goed ondanks mijn hand, maar de dag erna was ik een wrak uiteraard. Om 10 uur kwamen de artsen langs. Ze bekeken de opname van de nacht en bespraken verder hoe of wat er zich heeft voorgedaan. Er is geen zekerheid dat het overgeven de oorzaak is van de bloeding, maar ik ga ervan uit dat dat wel zo is, aangezien het echt vlak erna mijn hand uitschakelde. Ondertussen weet ik ook dat ik best niezen, hard hoesten of druk in mijn hoofd vermijdt, ik stel jullie voor omdat eens te proberen ;-).

 Ik toonde de artsen ook dat ik dacht dat schrijven met een pen ook niet meer zo goed zou lukken en effectief, nadat ik het voordeed is mijn mooie handschrift herleidt naar een lelijk, soms onleesbaar, geschrift. Ze besloten dat ik wel naar huis mocht maar zo snel mogelijk een revalidatie moest opstarten om mijn hand zoveel mogelijk terug naar zijn oude kunnen te herstellen. Tot hiertoe merk ik dat het, door het typen, ook vandaag toch alweer een stuk beter is, maar nog niet helemaal. Het valt mij ook op dat bestek vasthouden met mijn rechterhand moeilijker is. Ook mag ik, zoals altijd na een beroerte of bloeding, nu 6 maanden niet met de auto rijden. Daar gaat weer een stuk vrijheid…

Het is een klein wonder dat ik deze gebeurtenis na 3 dagen al kan uittypen. Dat geeft een goede indicatie van hoe het zich nog verder kan herstellen. En daar ben ik blij om, want ik kan me niet inbeelden dat mijn rechterhand niet meer degelijk kan functioneren, dan zouden er veel dingen die ik graag doe nu niet meer zo gemakkelijk zijn!

Bij thuiskomst deed ik onmiddellijk een dutje om wat bij te slapen. En toen ik weer wakker werd, voelde ik dat de gebeurtenis er toch weer hard had ingehakt. Na de afgelopen maanden en deze nieuwe bloeding valt het me zwaar en lijkt het alsof mijn aandoening zich toch sneller verergert dan ik had verwacht. Het maakt me verdrietig en toch weer meer ongerust.